Z wizytą u królowej Bieszczad

Plan na dzisiejszy dzień był bardzo ambitny. Wstaliśmy wcześnie rano, aby jak najszybciej zjeść śniadanie, spakować potrzebne rzeczy i ruszyć w drogę. Do początku naszej trasy dojechaliśmy autobusem.

Wysiedliśmy na ostatnim przystanku: w Wołosate i tutaj zaczęła się nasza wędrówka na Tarnicę (1346 m n.p.m.), najwyższy szczyt Bieszczad. Nazwa ta po rumuńsku oznacza "siodło". Z Wołosatego tak właśnie wygląda grzbiet Tarnicy i Szerokiego Wierchu zwanego też Tarniczką (1315m). Góry te przedzielone są siodełkiem o regularnym, półokrągłym kształcie. Jeżeli przyjrzycie się, to na zdjęciu poniżej dojrzycie te dwa szczyty za plecami Kornela. To właśnie tam się wybieramy.

Droga początkowo łagodna z czasem zrobiła się stroma. We wspinaczce pomagały nam kamienne schody oraz kijki.

Tu również wszędzie można było znaleźć schowki dla krasnoludków.

Po wyjściu z lasu zobaczyliśmy, że Tarnica jest już prawie na wyciągnięcie ręki.

I, jak to określił Kornel, mogliśmy podziwiać "widoki za milion dolarów"! :)

Od tej pory szło się zdecydowanie łatwiej i po chwili byliśmy już na samym szczycie Tarnicy.

Szczęśliwi i zadowoleni postanowiliśmy chwilę odpocząć przed powrotną drogą i nacieszyć się widokiem.

Z góry pięknie było widać naszą dalszą trasę czerwonym szlakiem przez Szeroki Wierch aż do Ustrzyk Górnych. Kornel pokazuje którędy będziemy wracać:

Wypoczęci i posileni ruszyliśmy w drogę powrotną.

Momentami ścieżka była wąska a zbocze strome.

Ale my się przecież nie boimy, szliśmy więc pewnie przed siebie i co jakiś czas zatrzymywaliśmy się,  aby pokontemplować te piękne krajobrazy.

Od czasu do czasu znajdowaliśmy też okazję do odpoczynku.

Kornel próbował złapać wiatr.

Następny przystanek zrobiliśmy w renomowanej restauracji, która serwuje wykwintne dania z widokiem za milion dolarów. Był to przecież już najwyższy czas na kolejną przekąskę.

Po posiłku kilka przysiadów i można ruszać dalej.

Po drodze spotkaliśmy różnych mieszkańców Bieszczadzkiego Parku Narodowego (Tarnica i Połoniny są przecież częścią tego parku).

Momentami przechodiliśmy przez korytarze tak wietrzne, że musieliśmy zakładać kurtki.

I tak spacerowym tempem dotarliśmy do kolejnego znaku, który poinformował nas, że już prawie jesteśmy w Ustrzykach Górnych.

Bez problemu pokonaliśmy resztę trasy i trafiliśmy na przystanek w Ustrzykach idealnie, chwilę przed przyjazdem autobusu do Cisnej :)
Zmęczeni, ale bardzo zadowoleni powróciliśmy do naszego miejsca noclegu.
Przeszliśmy dziś ponad 13 kilometrów i zarobiliśmy 22 pkt. GOT :)

Czas na kolację, wymoczenie i wymasowanie stóp i porządny odpoczynek, ponieważ jutro mamy zamiar znów ruszyć na szlak.